Casyna 

Na początku lat siedemdziesiątych Las Vegas stało u progu tak gwałtownego rozwoju, że garstka ludzi mówiących z zabawnym akcentem i noszących sygnety na małych palcach nie mogła go zdominować ani nawet poddać swym wpływom. Znane korporacje, takie jak Sheraton, Hilton MGM wraz z bankami inwestycyjnymi z Wall Stret i funduszem Drexel Burnham Lambert Michaela Milkena przejawiały coraz większe zainteresowanie Vegas. Rozpoczęto realizację wstępnych inwestycji przekształcających to niegościnne miasto na wschodnim krańcu pustyni Mohave, gdzie ziemia nie rodziła, hulał wiatr i tryskały solankowe źródła, w najszybciej rozwijający się ośrodek miejski Stanów Zjednoczonych. Od 1970 do 1080 roku podwoiła się ilość turystów odwiedzających Las Vegas, a ilość gotówki, którą jedenaście milionów ludzi zostawiło w mieście, wzrosła o 273,6%, do 4,7 miliarda dolarów. Motorem tego rozwoju były oczywiście kasyna: w roku 1993 odwiedzający miasto pozostawili w nich 15,1 miliarda dolarów.

Kasyno to świątynia rachunku prawdopodobieństwa, wzniesiona po to, aby gracze wyzbywali się swoich pieniędzy. Każdy przyjmowany w kasynie zakład obliczony został tak, aby zminimalizować zysk, stwarzając jednocześnie złudzenie, że gracze mają szansę wygranej. Kasyna to gotówka. Gotówka to krew, która ożywia tam wszystkich i wszystko, począwszy od jednorękich bandytów na pięciocentówki, na superautomatach przyjmujących sumy od 500 dolarów wzwyż skończywszy. Budynki kasyn wypełnia natarczywy brzęk monet: od hałaśliwych srebrnych gejzerów, wysypujących się na celowo wydrążone metalowe tace po dzwonki i brzęczyki oznajmujące o padających wciąż wygranych. Zwykłe zasady odpowiedzialności finansowej za powierzoną gotówkę łamią się pod naporem gór banknotów i srebrzystych monet wlewających się codziennie do kasy. Przypuszczalnie nie istnieje na świecie firma, w której tak duża liczba ludzi obraca codziennie taką masą papierowych pieniędzy przy tak dobrym zabezpieczeniu. Krupierzy muszą pod okiem kamery klaskać w dłonie przed odejściem od stołu, by pokazać, że nie wynoszą żetonów. Krótkie fartuchy, w których pracują, mają zakryć kieszenie i przeszkodzić w wypełnianiu ich pieniędzmi. Krupier ma obowiązek wywołać każdy studolarowy banknot wymieniany przy stole na żetony, tak aby szef zespołu stołów mógł widzieć, jak krupier wsuwa metalową łopatką w wąską szczelinę skrzynki.

Bez względu na ruch panujący przy stole do gry w ruletkę czy kości, żetony muszą być poukładane równo według kolorów, by ułatwić kontrolerom ich ciągłe liczenie, a rozdający karty do black jacka muszą nauczyć się zakrywać talię przed obserwującymi z boku, by uniemożliwić grającym do spółki zmianę kart i wygraną w rozgrywce z kasynem. Doświadczony stickman wie, że nie może spuścić oczu z kości, nawet wtedy, gdy hałaśliwy pijak na końcu stołu rozlewa alkohol na sukno, upuszcza żetony i ma zamiar uderzyć swoją żonę, gdyż najczęściej wtedy właśnie przemyca się do gry lewe kości.

W Las Vegas wygrywanie z kasynem za wszelką cenę zostało wyniesione do poziomu sztuki. Największe kradzieże w kasynach nie mają jednak, rzecz jasna, nic wspólnego z oczekującymi graczami i nieuczciwymi krupierami. Większość dużych kradzieży w kasynie nie zdarza się na sali gier, lecz za zamkniętymi drzwiami, w sanctum kasyna, najbardziej czułej i najlepiej zabezpieczanej strefie, w miejscu, do którego zmierza cała gotówka z setki gier i automatów, czyli w count roomach.

Count room, pozbawione zwykle okien i wszelkich zbędnych sprzętów pomieszczenie z podwójnymi zamkami w drzwiach, biurowymi krzesłami o prostych oparciach, stołami z jasnego plastiku i wzmocnionymi półkami ze stali oraz stropami wytrzymującymi tony monet i sterty gotówki, którą trzeba codziennie przeliczać, jest miejscem, gdzie opróżnia się zamknięte na dwa zamki metalowe skrzynki znajdujące się pod każdym stołem (drop box) w kasynie. Tam też sortuje się ich zawartość i układa grube na cal pliki mieszczące dziesięć tysięcy dolarów w banknotach 10, 20 i 100-dolarowych i ustawia je pod ścianami w stertach sięgających piersi.

Pracownicy count roomu wypełniają swe obowiązki niemal jak automaty, musieli bowiem uodpornić się na oszałamiający widok pieniędzy, ich zapach i codzienny z nimi kontakt. Do count roomu trafia codziennie w postaci papierowych banknotów tak ogromny majątek, że zamiast liczyć, segreguje się je według nominałów i waży. Milion dolarów w banknotach studolarowych waży 20,5 funta; milion w banknotach dwudziestodolarowych 102 funty; a milion w banknotach pięciodolarowych 408 funtów. Monety wysypuje się na specjalne elektroniczne wagi wytwarzane przez Reliance Electric Company z Toledo, które liczą i sortują monety. Milion dolarów w monetach dwudziestopięciocentowych wygranych w jednorękich bandytach waży 25 ton.

W count roomach nie ma obcych, którzy kradną pieniądze. Znikają one jednak, pomimo kamer i sprawdzających wszystkich wchodzących i wychodzących wartowników, oraz pomimo tego, iż tylko bardzo ograniczona liczba osób może w nich przebywać (prawo stanowe zabrania wstępu do count roomu nawet właścicielom kasyn). Każdy dolar wyjmowany ze skrzynki musi być opatrzony podpisami i inicjałami co najmniej dwóch pracujących niezależnie od siebie rachmistrzów i kontrolerów.

Marzeniem wielu tych, którzy stają się właścicielami kasyn lub choćby tylko pracownikami, jest wymyślenie sposobu oddzielenia count roomu od jego zawartości. Istnieją skomplikowane metody kierowania pieniędzy nie tam, gdzie trzeba oraz źle wyskalowane wagi, odważające zaledwie jedną trzecią pieniędzy. Systemy zagarniania części gotówki wpływającej do kasyna są tak różnorodne, jak genialne są pomysły kradnących je ludzi.

Eureka Systems

Program partnerski

Specjalne programy

Oferujemy Wam płytę CD-ROM  z systemami. Na tej  płycie znajdziesz kilkaset  systemów do  gry w Dużego,  Multi , Expres Lotka, Numerka, oraz Toto Ligę.
Cena  29 zł + 9 zł kosztów przesyłki.